Weer meedoen. Weer ontspannen. Weer gehoord.

Het gebeurde niet in één keer. Jaar na jaar werd het gehoor van Ivo een beetje minder. Hij merkte het vooral aan de mensen om hem heen.

“Dat ik gesprekken niet volgde, of dat ik op een heel andere manier inhaakte op de gesprekken.” Mensen reageerden anders, en Ivo zag het zelf ook. “Ik moest er ook wel om lachen. Op zich was het ook wel komisch.” Maar de lol ging er snel af. “Het is gewoon vervelend dat je in gesprekken dingen mist. En je gaat ook grote groepen ontlopen.”

De drempel

Dat hij iets met zijn gehoor had, wist hij al langer. De stap zetten was een ander verhaal. “Je bent nog jong, voor je gevoel. En als je dan dingen in je oor krijgt, dan voel je je toch een beetje kwetsbaar. En wat vinden andere mensen ervan?”

Hij probeerde eerst een ander apparaatje. Dat hielp, maar het was het nog niet helemaal. Tot zijn vrouw op social media een bericht van Makker voorbij zag komen. Samen gingen ze naar de winkel aan de Maasstraat om te kijken of het iets voor hem was. Hij mocht het eerst uitproberen. “Dat was echt een verrijking qua gehoor en geluid.”

Weer aan tafel

Het verschil merkt hij op de momenten die ertoe doen. Met vrienden op pad, in een restaurant, in een volle ruimte. “Ik hoor gewoon beter. Dus ik kan weer meedoen in de gesprekken. Dat is echt heel mooi.”

En die angst voor wat anderen zouden denken? “Ik merk nu gewoon echt dat de mensen het allemaal normaal vinden. En alleen maar leuk vinden dat je deel kan nemen aan de gesprekken.” Hij kijkt er inmiddels anders naar.

“Als ik om me heen kijk, hoeveel mensen het hebben, dat is echt ongekend. Van jong tot oud.”Ivo

Er speelt ook iets groters mee. Hij hoorde van iemand uit de medische wereld wat er gebeurt als je gehoorverlies niet behandelt: je hersenen krijgen minder signalen en je gaat woorden missen. “Dus ja, het is wel belangrijk dat je blijft horen. Dat is mijn motivatie ook wel.”

Gewoon goed geholpen

Jaren geleden was Ivo al eens bij een andere aanbieder. Daar voelde het zakelijk en moest hij snel een beslissing nemen. Hij wilde er eerst rustig over nadenken. Bij Makker ging het anders. “Bij Makker is het echt heel relaxed en je wordt goed geholpen. Deskundige mensen die zeggen waar het op staat.”

Met zijn audicien Lonneke heeft hij inmiddels een echte band. “Ze doet veel voor mij. Ik ben super blij met haar.” Voor de toekomst heeft hij maar één wens: “Ik hoop dat we het de komende jaren zo kunnen houden.”

Thuis gaat het prima. Het is rustig in huis en met haar rechteroor hoort Jacqueline alles goed. Maar zodra er meer mensen in de kamer zijn, verandert dat.

Het begon met een aandoening in haar oor. Jacqueline werd er drie keer aan geopereerd, en na elke operatie hoorde zij wat minder. “Bij de laatste, ja, dat was heel slecht.”

Een onrustig hoofd

Vooral op verjaardagen, feestjes en etentjes merkte zij het. “Zodra ik met meerdere mensen ben, dan gaat het niet goed. In eerste plaats wordt het heel onrustig in mijn hoofd.” Gesprekken volgen werd hard werken. “Je moet je zo concentreren op wat er gezegd wordt. Dat kost heel veel energie. Dat is gewoon niet fijn, dat is niet ontspannen, dat is niet leuk.”

Schaamte voelde zij er niet bij. “Ik heb het niet als schaamte ervaren. Meer als gewoon een beetje vervelend.” Steeds om herhaling vragen wil je anderen niet aandoen, dus soms liet zij het maar zitten.

Geen twijfel

Na een nieuwe hoortest bij haar KNO-arts was de uitkomst duidelijk: een hoortoestel zou haar helpen. Lang nadenken hoefde niet. “Toen dacht ik: dan ben ik gek als ik dat niet ga doen. Dus dat ga ik gewoon doen. Ik was er natuurlijk ook aan toe.”

Nu merkt zij het verschil juist op de plekken waar het eerst zo zwaar was. Een volle ruimte, veel mensen tegelijk. Het verstaan kost minder moeite, en de onrust in haar hoofd is weg.

Gewoon een leuk winkeltje

Bij Makker stapte zij binnen zoals je een winkel binnenloopt waar je zin in hebt. “De uitnodiging om de winkel binnen te gaan, vanwege de warmte die het uitstraalt. Heel laagdrempelig. Hetzelfde gevoel als: oh, ik ga even lekker shoppen, ik ga een leuk winkeltje binnen.” Het verraste haar. “Ik dacht: bestaat dit? Dat het ook op een andere manier kan.”

Eerder was zij bij een andere audicien geweest. “Veel zakelijker, onpersoonlijker. Ik zal niet zeggen dat het kwalitatief slecht was. Het voelde alleen anders.” Bij Makker vond zij wat zij miste.

“Dit is echt een warm bad.”Jacqueline

Lonneke

Dat zij haar verhaal wil vertellen, vindt zij niet meer dan normaal. “Ze doet ook alles voor mij. Ze denkt echt mee, en als er iets is, dan wordt het opgelost.” Haar situatie is niet eenvoudig, en dat weet zij. “Ik heb best wel een lastig probleem. En daar doet Lonneke alles aan om het zo optimaal mogelijk voor mij te krijgen. Ik voel me echt gezien, en vooral gehoord door haar.”

Hoe belangrijk haar hoortoestel is, merkt zij op de momenten dat zij hem vergeet. Het gaat er altijd op het laatste moment in, vlak voor vertrek. “Soms zit ik in de auto en dan denk ik: oh, ik ben het vergeten.” Ze redt zich dan wel, maar het is schakelen. “Dus mijn hoortoestellen zijn voor mij echt een heel belangrijk hulpstuk.”